و از آن غريب تر خنديدن

نفرين بر آشيانه ي کلاغ ها

و

نيرنگ بر دوستي کلاغ ها با کرکس ها....

**********

گفته بودم تنها بودن را خواهم آموخت....ولي وقتي در صفحه ي زمان مات شدم حتي آموختن را هم فراموش کردم.....مثل ثانيه ها که فرداها را با تمام خاطره هاي ديروز شروع مي کنند تا لبخند را فراموش کنند.....عجيب روزگار مبهمي است.... مثل افول رنگين کمان بهاري....مثل بغض باروني که تو کوچه هاي بهاري روي ياس هاي کبود ول مي شه....اسمم را هم فراموش کردم...ديروز صداي گريه ي سنگ ها را هم مي شنيدم......از بس سنگ بوده اند.... فردا را گريه مي کنند.....

هر چه هست...هرگز امروز خنده هايم را به فرداهاي ديروزي نخواهم فروخت.....هرگز.....

حیف غصه ای که خوردم چون ازت خبر نداشتم

حیف اون روزا که کلی ناز چشماتو  کشیدم

حیف شوقی که تو گفتی داری اما من ندیدم

حیف حرفهای قشنگی که برای تو نوشتم

حیف رویام که واسه تو از قشنگیاش گذشتم

حیف شبها که نشستم  با خیالت زیر مهتاب

حیف وقتی که تلف شد واسه دیدن تو ،تو خواب

حیف با وفایی من ،حیف عشق و اعتمادم

حیف اون دسته گلی که توی پاییز به تو دادم

حیف فرصتهای نقرم ،حیف عمرم ودقیقم

حیف هر چی به تو گفتم،راس راسی حیف سلیقه ام

حیف اشکایی که ریختم واسه تو دم سپیده

حیف احساس طلاییم ،حیف این عشق وعقیده

حیف شادیم تو روزی که می گن تولدت بود

حیف عاشقیم   که گفتی اولش کار خودت بود

حیف قلبم که یه روزی دادمش دستت امانت 

         حیف اعتماد اون روز،حیف واژه ی خیانت                                             

باز دوباره یاد تو غم نبودت

باز دوباره بهت می گم تنهام گذاشتی

رفتی و این بغض و توی صدام گذاشتی

می خوام بهت بگم پیشم بمون اما نمی شه

می خوام بهت بگم نرو نرو مگه چی میشه

بعد تو پرسه میزنم شبای سرد و خسته رو

تو رفتی و من آهسته پشت سرت گفتم نرو

نرو

ای لحظه های من ، که در آخرین پناهگاه زمان خفته اید ،ای لحظه های من که سازنده و معمار گشته من بودید که اکنون آغوش زمان را رها می کنید تا آینده ام را بسازید . با ظرافت گذر خود چه کردید با دل بی سودای من؟

ای لحظه های خوب و زیبا اکنون که می روم برای سیر و سفر ،این آخرین وقار کهنه گذشته ها را مشکنید . ای لحظه های من که از من گریزانید ،بی شما به استقبال آینده می روم ،بی شما به انتظار آن می نشینم که نمی دانم چیست؟ و نه می شناسمش . با شما می دا نم آنچه رفت از دست نمی آید بار دیگر . و آنچه می ماند لبخند پشیمانی است . با شما می فهمم قصه ای آغاز شد ،قصه ای پایان گرفت ، پس اگر می خندم یا اگر می گریم لحظه ای می گذرد ،غصه ام بی ثمر است زیرا که این نیز می گذرد.زندگی جدولی است ،که اگر خانه هایش را پر کنی ، جایزه اش مرگ است .

واسه تو یه عمر اسیر،تو کنج این خونه بودیم

ما که رفتیم تو بمون با هر کی که دوستش داری

با اونی که پنهونی سر روی شونش می ذاری

ما که رفتیم ولی این رسم وفاداری نبود

قصه چشمای تو واسه ما تکراری نبود

ما که رفتیم ولی خوب موندی سر قول و قرار

خوب رها کردی رسمامو توی اول بهار

ما که رفتیم حالا تو می مونی و عشق جدید

می دونم چند روز دیگه می شنوم جدا شدید

ما که رفتیم ولی مزد دستای ما این نبود

دل ما لایق این که بندازیش زمین نبود

به پرنگان گفتم آنها هم کوچ کردند و رفتند به ابر بهاری گفتم آنها نیز در ابتدا با من گریستند سپس دست در گریبان باد شدند و رفتند . عجب تنها شده ام .لعنت بر این تنهایی شوم . مانند گلی تنها در میان دریای خزان مانده ام .

همچون شمعی در میان باران سیل آسایی

روشن شده ام .در میان تند باد وحشی روزگار در لحظات گنگ ،تازیانه های رعد وبرق بر جای من خوردند تا کی چنین تحمل خواهم کردم ؟

در محیط سبز و کوچک قلبم آبیاری عاطفه

را ادامه می دهم از بس که بی عفتی روزگار سیلی خورده ام به رنج آمده ام.

                            در ميـــان خنده هاي تلخ مـن               

                            گريـــــه پنهانيـــم را حس نکرد

                            در هجوم لحظه هاي بي کسي          

                            درد بي کس ماندنم را حس نکرد

                            آن که با آغــــاز من مانوس بود  

                            لحـظـه پايانيــــم را حس نکرد